Τούτες τις ώρες, δεν μένουν πολλά να ειπωθούν. Μένουν πολλά να γίνουν.

Όχι. Δεν μένουν πολλά. Μένει ένα. Να είμαστε εκεί. Εκεί που θα γραφτεί η Ιστορία. Εκεί που θα βρίσκεται η περηφάνεια μας. Εκεί που θα βρίσκεται ο αγώνας μας. Εκεί που θα βρεθούν μαζί το δικό μας βήμα με αυτών που πέρασαν από τα ίδια χώματα, που πάτησαν τους ίδιους δρόμους, που νίκησαν παλιά τα μεγάλα θηρία. Εκεί που κι άλλες καρδιές πέταξαν από φόβο κι από ελπίδα, που ηλεκτρίστηκαν από το πιο περίεργο μεθύσι, αυτό του αγώνα.

Θα κοιταχτούμε στον καθρέφτη. Όλοι και όλες. Θα φυλάξουμε μέσα στα μάτια μας δυο εικόνες από τη ζωή μας. Τη ζωή μας όπως είναι. Και τη ζωή μας όπως τη θέλουμε. Κι αν αυτές οι δύο έρθουν κοντά, θα μπορούμε να ξανακοιτάξουμε μπροστά μας. Εμάς και τους επόμενους. Στα μάτια. Με τη συγκίνηση του Ανθρώπου που έκανε αυτό που στη ζωή του έταξε για Μεγάλο Καθήκον.

Τούτες τις ώρες, δεν μένει τίποτα να πούμε ο καθένας μόνος του. Τέρμα οι μονόλογοι, γιατί είναι ίδιοι παραμιλητά. Όλα που έχουμε, θα τα πούμε μαζί. Και δεν θα είναι λίγα. Γιατί θα παίρνουμε τη ζωή και τη φλόγα του αγώνα ο ένας από τον άλλο.

Τούτες τις ώρες, λίγα μπορούνε πια να συγκινήσουν. Το Καθήκον πετάει από πάνω μας και τα ορίζει όλα. Λίγα λόγια μόνο, από την άλλη άκρη της γης. Λίγα λόγια από κάποιους που εχουν ζήσει χειρότερα, που έχουν πολλά νεκρά χαμόγελα να θυμούνται. Και που αύριο θα μας κοιτάνε με την αγάπη των συντρόφων.

Μήνυμα από την Γενική Σοσιαλιστική Συνομοσπονδία Εργαζομένων της Βενεζουέλας ,

Αδελφέ Ελληνικέ Λαέ

Συνάδελφοι, Σύντροφοι, companeros

Από το Καράκας της Βενεζουέλας σας απευθύνουμε θερμό συντροφικό και επαναστατικό χαιρετισμό. Τούτες τις ώρες ο Βολιβαριανός λαός της Βενεζουέλας είναι μαζί σας!

Γνωρίζουμε ότι οι αγώνες σας είναι δύσκολοι και άνισοι, αλλά ξέρουμε ότι οι λαοί πάντα έχουν την ακατανίκητη δύναμη να νικούν στις πιο αντίξοες συνθήκες. Ο δικός σας λαός έχει γράψει ιστορία. Θα γράψει και τώρα. Έχουμε καταφέρει μέσα από συνεχείς αγώνες να στείλουμε το νεοφιλελεύθερο εργαστήριο και την κρεατομηχανή που καταστρέφει τις κοινωνίες και τις παραδίδει στους τοκογλύφους, στους τραπεζίτες και στον ιμπεριαλισμό στο αποχωρητήριο της ιστορίας!

Εμείς στην χώρα μας και στη Λατινική Αμερική ανοίγουμε νέους δρόμους που βασίζονται στην αλληλεγγύη, στη αλληλοκατανόηση των λαών μας, στην ανάγκη, η παιδεία, η υγεία, η δημοκρατία να μην εμπόρευμα αλλά κοινωνικά αγαθά για το λαό, ώστε να έχουν πραγματικό περιεχόμενο, ώστε να μην υπάρχει ούτε ένας άστεγος, ούτε ένας άνεργος, ούτε ένα παιδι που να διψά για να κατακτήσει τη γνώση, τη τέχνη τον αθλητισμό και την ανθρωπιά και να μην μπορεί να το κάνει. Δεν ξέρουμε αν θα τα καταφέρουμε αλλά μέχρι τέλους θα αγωνιζόμαστε για αυτά τα πανανθρώπινα ιδανικά!

Χαιρετίζουμε τον ηρωικό αγώνα σας, την νικηφόρα σας ορμή!, το απαράμιλλο θάρρος σας!

Ζήτησε όποτε το κρίνετε να βοηθήσουμε με όποιο τρόπο μπορούμε και θα το κάνουμε!

Το έχετε ξανακάνει, δώστε στους λαούς του κόσμου την ελπίδα του αγώνα ξανά!

Ταράξτε τα λιμνάζοντα νερά της Ευρωπης του άγριου καπιταλισμού και τη βαρβαρότητας ώστε να ξαναβρεί τη ψυχή της και τα όνειρα της!

Δίωξε αυτούς που σας θέλουν προσκυνημένους!

Μπορείτε!

Ηasta la Victoria siempre!

(βράδυ Σαββάτου, 11 Φεβρουαρίου 2012)

MAΣ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ!!!

Η κυβέρνηση και οι φίλοι της μας τρέμουν!

  Το καταλάβαμε άλλη μια φορά την Τετάρτη. Ο φόβος τους μύριζε μέσα στα στενά που μας κυνηγούσε η αστυνομία, ανακατεμένος με τον καπνό των χημικών. Ο φόβος τους κατέκλυσε τον αέρα στη Φιλελλήνων, όταν απέκλεισαν ένα κομμάτι της πορείας και από τις δύο μεριές του δρόμου και το έπνιξαν στα χημικά. Ο πανικός τους φάνηκε όταν χτυπούσαν όποιον έβρισκαν μπροστά τους στις καφετέριες, επειδή είχε στο πρόσωπο του malox και φαινόταν έτσι πως πριν ήταν στην πορεία. Ο τρόμος τους έγινε καθαρός όταν περικύκλωσαν το μπλοκ της Νεολαίας ΣΥΝ μπροστά στη Βουλή, το βομβάρδισαν με χημικά, χτυπούσαν με τα γκλοπ στο ψαχνό και πατούσαν ανθρώπους κάτω. Γέμισε τον τόπο ο φόβος τους όταν εμφανίστηκαν οι ομάδες Δέλτα στο Μοναστηράκι, κάνοντας γύρους μέσα στην πλατεία, σχεδόν πατώντας τον κόσμο, ρίχνοντας κρότου - λάμψης και χημικά, περνώντας με τις μηχανές όλη την Αθηνάς ουρλιάζοντας και χτυπώντας τον κόσμο στα πεζοδρόμια. Προσπάθησαν να μας τρομοκρατήσουν και πότε τρομοκρατείς; Όταν θέλεις να αντιμετωπίσεις τον δικό σου φόβο!

  Μας χτύπησαν και είμαστε περήφανοι, γιατί αντιμετωπίζουμε παντού, στο δρόμο και στη Βουλή, στους φοιτητικούς μας συλλόγους, στα σωματεία και στο Σύνταγμα αυτήν την νέου τύπου Χούντα, αυτόν τον τρομακτικό αυταρχισμό! Τους αντιμετωπίζουμε και θα τους νικήσουμε, γιατί μετά από αυτές τις μέρες οι άνθρωποι δεν είναι πια ίδιοι, καταλαβαίνουν πολλά περισσότερα. Όσο πιο ακραία είναι τα μέτρα τόσο μεγαλύτερη καταστολή και βία χρειάζονται για να περάσουν. Τόσο μεγαλύτερη παραπληροφόρηση και τρομοκρατία από τα ΜΜΕ. Ο κόσμος όμως χτες απάντησε με μία μεγάλη συγκέντρωση, παρότι δεν ανακοινώνονταν από τα ΜΜΕ, και με τη μεγαλύτερη Λαϊκή Συνέλευση που έχει γίνει στο Σύνταγμα!

  Δεν μπορούμε άλλο να ζούμε έτσι.Έχουμε μόνο μια ζωή και δεν την μοιράζουμε, όπως οι κυβερνητικοί και οι φίλοι τους, ανάμεσα σε ταξίδια στο εξωτερικό και σε ακριβά εστιατόρια. Έχουμε μόνο μια ζωή και δεν θα την περάσουμε σκυφτοί, ξεπουλώντας τις αξίες μας, όπως οι αντιμνημονιακοί της Τρίτης που γίνονται φιλομνημονιακοί την Τετάρτη. Εμείς θα κινήσουμε τον τροχό της Ιστορίας.

  Κάποτε φοβόμασταν. Τώρα μάθαμε πως δεν έχουμε και πολλά να χάσουμε. Να φοβούνται αυτοί που έχουν. Γιατί θα τους νικήσουμε!

Για τους μετανάστες!

 300 μετανάστες εργάτες που ζουν στην Κρήτη. Οι πιο πολλοί, από αυτούς που μπήκαν στη χώρα "παράνομα". Από τους ίδιους δρόμους που περνάν εμπορεύματα και κεφάλαια. "Νόμιμα". Για αυτό και όταν εδώ ζητάμε αυξήσεις στους μισθούς των εργαζομένων και στη φορολογία των επιχειρήσεων μας απαντούν πως  σε αυτήν την περίπτωση οι επιχειρηματίες θα πάρουν τις βιομηχανίες τους και θα "μεταναστεύσουν", αφού είναι δικαίωμα τους. Ή πως οι εφοπλιστές θα δηλώνουν τα πλοία τους σε λιμάνια άλλων χωρών. Βεβαίως, το ότι από τους πατριώτες Έλληνες εφοπλιστές η χώρα εισπράττει κάθε χρόνο μόλις 12 εκατομύριο ευρώ ενώ από τους μετανάστες 50(!) εκατομμύρια από τις πράσινες κάρτες, είναι μια αλήθεια που δεν έχει και πολύ χώρο στο δημόσιο λόγο.

Ξεφύγαμε όμως. Πάμε πάλι. 300 μετανάστες εργάτες. Στους οποίους για δέκα χρόνια η Ελλάδα έλεγε: "Μπήκατε παράνομα. Αλλά επειδή χρειάζομαι φτηνά εργατικά χέρια για τα χωράφια, τις οικοδομές και το... θαύμα των Ολυμπιακών Αγώνων, θα σας κρατήσω στη χώρα όσο θα έχετε δουλειά". Και μετά ήρθε η κρίση, η αύξηση της ανεργίας και της ανασφάλιστης εργασίας. Οι μετανάστες μένουν χωρίς ένσημα και η Ελλάδα θέλει, όπως λέμε, να τους πετάξει "σαν την τρίχα από το ζυμάρι". Να τους ξεφορτωθεί. Τόσο απλά.

Και αυτοί οι 300 εργάτες αποφασίζουν πως από το να παίζουν κάθε μέρα τη ζωή τους, από το κυνήγι της καθημερινής επιβίωσης, προτιμούν να δώσουν μία μεγάλη μάχη και "ή να νικήσουν ή να χαθούν". Σας θυμίζει κάτι; Είναι η περήφανη απόγνωση, ο τιμημένος μονόδρομος της απόφαση των επαναστατών του 1821 όπως αποτυπώνεται στη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, στην Επίδαυρο. Να νικήσουμε ή να χαθούμε, τόσο απλά. Τελικά ο αγώνας για την ελευθερία είναι καθολικός ή μας συγκινεί μόνο κατά περίπτωση;

Και αυτοί οι 300 αποφασίζουν να τρέξουν την ανηφόρα του θανάτου. Να κάνουν απεργία πείνας. Ναι, αυτοί το αποφάσισαν. Είναι δύσκολο φαίνεται να δεχτούμε ότι οι μετανάστες εργάτες είναι νοήμονα όντα και προέρχονται και αυτοί από χώρες με ιστορικό παρελθόν και αγωνιστικό φρόνημα, άρα μπορούν να αποφασίζουν μόνοι τους για τις μεθόδους του αγώνα τους. Είναι δύσκολο να δεχτούμε πως δεν είναι κατευθυνόμενοι, πως δεν "τους έβαλαν αυτές τις ιδέες" κάποιοι άλλοι. Μάλλον χρειαζόμαστε μια μικρή ενδοσκόπηση για να μας πείσει πως ο ρατσισμός, με τη μορφή της υποτίμησης της πολιτισμικής ταυτότητα του άλλου, μπορεί να ζει μέσα μας.

Και αυτοί οι 300 ζητούν τη βοήθεια Ελλήνων αλληλέγγυων και υποστηρικτών τους για να πραγματοποιήσουν τον αγώνα τους. Ο οποίος, για να έχει απήχηση, πρέπει να γίνει στις μεγάλες πόλεις, την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, πράγμα το οποίο οι μετανάστες το σκέφτηκαν αλλά που δεν μπορούν να το συλλάβουν οι ευφυείς Έλληνες που αναρωτιόνται "και γιατί δεν έμειναν στην Κρήτη;". Και ο αγώνας αυτός έπρεπε κάπου να στεγαστεί. Εκτός αν τα ανθρωπιστικά και τα χριστιανικά αισθήματα κάποιου επιτρέπουν να μένει ένας εξασθενημένος απεργός πείνας στο δρόμο μέσα στην παγωνιά. Και αφού άλλος χώρος δεν βρίσκεται (αφού πριν και μετά τα γεγονότα ο Δήμος, η ΓΣΕΕ, η Εκκλησία σφύριζαν αδιάφορα!) μένει μόνο ο χώρος που είναι συνυφασμένος με την προστασία των κοινωνικών αγώνων, το πανεπιστήμιο.

Και πάμε λοιπόν εκεί. Σε ένα άδειο κτίριο της Νομικής, το οποίο δεν χρησιμοποιείται για μαθήματα. Στο οποίο δεν γίνεται κάποια αθέμιτη ενέργεια, αλλά μία κατάληψη με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του Συλλόγου Φοιτητών. "Παράνομη", λένε κάποιοι, αφού ο πρόεδρος της σχολής δεν έδωσε την άδεια του. "Παραβίαση του ασύλου", λένε. Πράγμα που σημαίνει πως ΟΛΕΣ οι φοιτητικές καταλήψεις που αποφασίζονται από φοιτητικούς συλλόγους είναι παράνομες και παραβιάζουν το άσυλο. Είναι αστείοι οι νομολάτρες που το υποστηρίζουν αυτό, διότι βάσει νόμου (!) παραβίαση του ασύλου νοείται μόνο από τα Σώματα Ασφαλείας και όχι από πολίτες. Τι να κάνουμε...

Και ξαφνικά το σύστημα εξεγείρεται. Η κυβέρνηση, που τρέχει πίσω από τα ΜΜΕ, που τρέχουν πίσω από την ακροδεξιά, που τρέχει πίσω από τον οπορτουνισμό της, ανακαλύπτουν όλοι μαζί το πολύτιμο - άδειο - γιαπί της Νομικής. Πάνω από όλα όμως "ανακαλύπτουν" τον εχθρό. Βρίσκουν την ευκαιρία να δείξουν στον  λαό ένα βολικό εχθρό, έναν αντίπαλο του χεριού του που στο πρόσωπο του να συμπυκνώνονται όλα τα δεινά: τους μετανάστες. Αφού δεν μπορείς να τα βάλεις με την κυβέρνηση, βάλ' τα με αυτούς, αφού δεν μπορείς να τα βάλεις με αυτούς που διαλύουν η χώρα, τους θεσμούς και τις δομές της βάλ' τα με αυτούς που κατέλαβαν ένα άδειο κτίριο. Και αφού η κυβέρνηση τσαλακώνεται συνέχεια μπροστά στις αγορές, τις τράπεζες, την Τρόικα και την Μέρκελ κάπως πρέπει να φτιάξει το προφίλ της. Θα δείξει πυγμή και πασοκοτσαμπουκά στους μετανάστες, θα το παίξει δυνατή εκεί που την παίρνει.

Και οι μετανάστες εργάτες τελικώς μεταφέρονται, υπό την απειλή της εισόδου των ΜΑΤ, αφού ο πρόεδρος της Νομικής αποφάσισε να κλείσει τη σχολή. Θεωρήθηκε πως παρεμποδίζονται τα μαθήματα (σε ένα άδειο κτίριο!) και υπήρχε κίνδυνος διάδοσης μολυσματικών ασθενειών (ενώ η διαρκής παρουσία γιατρών στο χώρο εγγυόταν το αντίθετο). Και όλοι ξεφύσηξαν ανακουφισμένοι, ειρωνευόμενοι κάποιοι την μεταφορά σε ένα νεοκλασικό κτίριο, ακόμη και μεμφόμενοι ακόμη το κράτος που θα πληρώσει το ενοίκιο για το χώρο. Όλοι, εκτός από τους μετανάστες εργάτες και τους αλληλέγγυους. Που είδαν τους μισούς απεργούς πείνας να κοιμούνται στο υπόγειο του κτιρίου και στην αυλή, χωρίς θέρμανση. Που είδαν στην πρώτη βροχή το χώρο να πλημμυρίζει και τους εξασθενημένους απεργούς να τρέχουν στη βροχή. Που είδαν την υγεία των απεργών να επιδεινώνεται πιο γρήγορα, λόγω του κρύου.

Και τώρα; Ποια η λύση; Η λύση δίνεται στο χαρακτηριστικό που επιμένω όλη αυτή την ώρα να κολλάω δίπλα στο "μετανάστες". Αυτό το "εργάτες". Οι μετανάστες είναι η τελευταία πέτρα της κοινωνικής πυραμίδας. Είναι οι πιο αδύναμοι από τους αδύναμους. Και είναι το πιο εύκολο να στραφούν οι φτωχοί εναντίον των πιο φτωχών, οι Έλληνες εργάτες εναντίον των ξένων εργατών. Παλιά ιστορία, διαίρει και βασίλευε το λέγαμε πάντα. Το δύσκολο είναι να σηκώσουμε το κεφάλι μαζί με τους μετανάστες, το δύσκολο είναι να δούμε στα μάτια την αλήθεια και τις πραγματικές αιτίες της κρίσης. Το δύσκολο είναι να κοιτάξουμε τους ίδιους τους απεργούς πείνας και να τους ευχαριστήσουμε που αγωνίζονται και για λογαριασμό μας! Γιατί αυτοί είναι μαζί μας η νέα γενιά της εργατικής τάξης. Της εργατικής τάξης που δεν είναι πια μόνο στα εργοστάσια και στις οικοδομές αλλά έχει μέσα της και το τεράστιο δίκτυο της παροχής υπηρεσιών, από τους σερβιτόρους και τους μάγειρες μέχρι τα παιδιά των βιβλιοπωλείων και τους ντελιβεράδες. Τους νέους πτυχιούχους που τρέχουν σε γραφεία για κακοπληρωμένα ανασφάλιστα δεκάωρα. Τους μηχανικούς που δουλεύουν με μπλοκάκι, τους νέους δικηγόρους που βγάζουν στο τζάμπα όλη τη λάντζα του γραφείου, τους δημοσιογράφους που γράφουν αμισθί, με την ελπίδα να κάνουν όνομα στο επάγγελμα τους. Όλους αυτούς που βιώνουν αυτό που απλούστατα λέγεται "εκμετάλλευση". Αλήθεια, όλοι οι παραπάνω,με ποιον έχουμε περισσότερα κοινά; Με το εργάτη γείτονα μας (Έλληνα ή μετανάστη) ή με τον Πρετεντέρη και τους κυρίους της σοσιαλακροδεξιάς συγκυβέρνησης;

Σε λίγες μέρες το ζήτημα μπαίνει σε νέα τροχιά. Η προθεσμία των 15 ημερών λήγει και η κυβέρνηση θα δώσει εντολή για τη βίαιη απομάκρυνση των μεταναστών, ώστε να απελαθούν. Για άλλη μια φορά σε αυτή τη χώρα θα συγκρουστούν η νομιμότητα με το δίκιο. Για άλλη μια φορά θα θυμηθούμε πως ό,τι είναι νόμιμο δεν είναι κατ΄ανάγκην και ηθικό. Και ο καθένας θα πάρει μεριά, εκεί που του λέει το ήθος του, εκεί που του ορίζουν οι αρχές και η ζωή του. Η δικιά μας μεριά όμως, μας έχει ήδη διαλέξει. Μας διάλεξε εκείνο το παγωμένο βράδυ του Γενάρη έξω από τη Νομική που συγκεντρωμένοι για να προστατεύσουμε τους μετανάστες και το άσυλο και περικυκλωμένοι από τα ΜΑΤ, περιμέναμε την έξοδο των απεργών πείνας από το κτίριο. Και τότε τους είδαμε. Τους είδαμε να σηκώνονται από τα κρεβάτια τους, να έρχονται στα παράθυρα του κτιρίου, να τα πλημμυρίζουν με την εικόνα τους και να μας χαιρετάν, να φωνάζουν μαζί μας τα συνθήματα μας, να μας λένε ευχαριστώ και πως θα νικήσουμε. Δεν ξέρανε πως εμείς τους ευχαριστούσαμε για εκείνες τις στιγμές. Η δικιά μας πλευρά όμως μας διάλεξε και όλα αυτά τα βράδια, στην κρύα και υγρή αυλή του νεοκλασικού, που μέναμε ως το πρωί. Δεν έχουμε να σκεφτούμε κάτι. Δεν έχουμε να ζυγίσουμε κανένα κόστος. Οι άνθρωποι μας, οι οργανώσεις μας, το κόμμα μας βγήκαν μπροστά και έβαλαν πλάτη στον αγώνα και μέτωπο στην ενορχηστρωμένη επίθεση. Το κλίμα του φόβου και του πανικού που γεννάει η προπαγάνδα τα έχουμε ξαναζήσει και έχουμε πληρώσει το τίμημα, όπως στον Δεκέμβρη του 2008. Από εκεί όμως μάθαμε πως ο μόνος τρόπος να μην σε κυριεύσουν ο φόβος και το ψέμα, είναι να τα κοιτάξεις κατάματα.

Παν ντ’ επίς: Η συνταγή της ζωής.

Μαντώ Φλώρου, Παν ντ’ επίς, εκδόσεις Θερμαϊκός, σελ. 141.

Το παν ντ’ επίς (pain d’ epices) είναι ένα γλυκό καθιερωμένο στη Γαλλία. Πιθανότατα έλκει την καταγωγή του από τον 13^ο αιώνα, αφού μία πρώιμη εκδοχή του είχε έρθει στην Ευρώπη από την Ασία, έχοντας ως φορέα την κατακτητική πορεία των Μογγόλων. Οι διαδρομές των γεύσεων συχνά είναι ακόμη πιο εντυπωσιακές και απρόσμενες από αυτές των ανθρώπων. Η βάση της ζύμης του είναι το μέλι, την ιδιαιτερότητά του όμως την δίνουν τα μπαχαρικά που περιέχει, όπως το μοσχοκάρυδο και η πιπερόριζα. Γλυκό και πικάντικο, λοιπόν. Μοιάζει να αποτελεί μία συμβολική συμπύκνωση της ιδεατής ζωής. Έτσι μοιάζουν, με μία πρώτη ματιά, και οι ζωές των οικογενειών Παλιού και Μούλερ, που ζουν στην Αθήνα και το Στρασβούργο. Με την πρώτη επαφή όμως, καταλαβαίνουμε πως εδώ υπάρχει και μία άλλη γεύση, υποτονική αλλά πάντα παρούσα: η πίκρα. Κρυφή, αλλά υπαρκτή. Με αυτά τα παιχνίδια των γεύσεων στις ζωές των ανθρώπων καταπιάνεται η μόλις 27 ετών Μαντώ Φλώρου, στην πρώτη της συγγραφική απόπειρα.

Το κύριο κομμάτι του έργου διαδραματίζεται στο Στρασβούργο, όπου ο διάσημος ζωγράφος Αλέξανδρος Παλιός επισκέπτεται το Πανδοχείο της οικογένειας Μούλερ, για τη μυστική και επίφοβη εξερεύνηση μιας συντριπτικής πτυχής του προσωπικού του παρελθόντος, με την οποία έχει έρθει προσφάτως αντιμέτωπος. Μέσα από διλήμματα και παλινωδίες και αφού εμπλέξει στις αναζητήσεις του ένα διαρκώς διευρυνόμενο δίκτυο ανθρώπων, σύγχρονών του αλλά και κάποιων από χρόνια νεκρών, ο Παλιός κινητοποιεί, χωρίς να το επιδιώξει, μία αλληλουχία αποκαλύψεων και ανατροπών που με τρόπο αναπάντεχο στρέφουν τα φώτα αλλού και επιμερίζουν το δράμα, εμφανίζοντας στη σκηνή πολλά κεντρικά πρόσωπα και αναδεικνύοντας πτυχές της ζωής τους, κρυφές όπως τα πικάντικα και δυσάρεστες όπως τα πικρά στοιχεία μέσα σε ένα γλυκό.

Όλα τα παραπάνω είναι μία εξαιρετική υποστηρικτική δομή για το βασικό θέμα του βιβλίου: την οικογένεια, την αγάπη, την τρυφερότητα. Την αναζήτηση και των τριών με τις συνέπειες που αυτή μπορεί να έχει, που κάποτε φτάνουν να γίνουν τραγικές. Ο πόνος που μπορεί να προσφέρουν, αλλά και ο πόνος από τον οποίο μπορούν να λυτρώσουν, να προφυλάξουν, που μπορούν να φυλακίσουν μέσα τους και να εξουδετερώσουν.

Τόσο απλά λοιπόν; Μια διαπίστωση του σχεδόν αυτονόητου, μία αναδρομή στα βασικά της ύπαρξης μας; Όχι. Στην τέχνη το ζήτημα είναι πάντα και ο τρόπος. Η μέθοδος με την οποία χαρίζεις στον κόσμο πολύτιμα κομμάτια της ψυχής σου. Και η Μαντώ Φλώρου ανταποκρίνεται με επιτυχία στη σχετική απαίτηση. Η τεχνική της είναι άρτια. Η αφήγηση εκτυλίσσεται στη βάση της αναζήτησης και των ανατροπών και εμφανίζει τα συναφή χαρακτηριστικά: στοιχεία-κλειδιά που απλόχερα σου προσφέρονται αλλά με τρόπο ώστε να διαλανθάνουν της προσοχής σου και να σε αναγκάζουν όταν το μυστήριο ξεκλειδώνεται να γυρίζεις ξανά στις μπροστά σελίδες για να τα αναζητήσεις^. μισοτελειωμένες αφηγήσεις αναμνήσεων που αφήνουν ανοιχτούς λογαριασμούς με τον αναγνώστη για να κλείσουν τελικά πολύ παρακάτω, στο σημείο της αποκάλυψης. Μέθοδοι, δηλαδή, που απαιτούν από τον συγγραφέα καθαρή σύλληψη της πλοκής ήδη από τα πρώτα στάδια γραφής του έργου και που συναντά κανείς σε ένα καλό αστυνομικό μυθιστόρημα. Ίσως η Μαντώ Φλώρου να πρέπει να στραφεί με μεγαλύτερη επιμέλεια προς αυτό το είδος, αφού καταφέρνει να διαχειρίζεται με μαεστρία τα βασικά του στοιχεία και να στήνει πολύ εύστοχα τη σκηνή του δραματικού μυστηρίου.

Η επισήμανση της δεξιοτεχνίας στην πλοκή δεν έχει ως σκοπό την υποβάθμιση της επιτυχίας σε σχέση με τα τεχνικά στοιχεία της γραφής. Ο λόγος στο έργο είναι ρέων και απλός (καμιά φορά, κάπως υπέρ το δέον), με καλά στοιχεία εικονοποίησης, χωρίς εξαντλητικές περιγραφές του περιβάλλοντος αλλά με  παράθεση κάποιων αισθητικών λεπτομερειών. Οι επιλογές των λέξεων, μέσα στην απλότητα τους είναι συχνά ιδιαιτέρως εύστοχες, αφού ευνοούν την ταύτιση του αναγνώστη με τα πρόσωπα του έργου, τον βάζουν άμεσα στη θέση τους, ώστε κάποιες φορές να μοιράζεται τον κόμπο που σφίγγει το λαιμό τους και το λύσιμο των γονάτων τους μπροστά στην αγωνία της αποκάλυψης. Οι συγκινησιακά φορτισμένες στιγμές προσφέρονται με σημαντική γλαφυρότητα που αποδίδει το συναισθηματικό τους βάρος, ακόμη και επίπονα, όταν οι αναγνώστες το συμμερίζονται. Κάποιες αστοχίες που διαπιστώνονται δεν αφήνουν πολύ έντονο το στίγμα τους στην τελική εντύπωση, αλλά πρέπει να επισημανθούν, πολλώ δε μάλλον εφόσον ορισμένες εξ αυτών μοιάζουν απλώς προϊόντα μίας ελλιπούς εκδοτικής επιμέλειας του κειμένου. Αυτό αφορά λίγες ασαφείς διατυπώσεις και κάποιες συντακτικές δυσαρμονίες που επίσης δημιουργούν προβλήματα σαφήνειας. Τέλος, εμφανίζονται ορισμένα μη συνεκτικά στοιχεία στις βιογραφίες κάποιων από τους πρωταγωνιστές, που ευνοούν μεν την εξέλιξη και δεν διαπιστώνονται με την πρώτη ματιά, αλλά αδικούν κάπως το τελικό αποτέλεσμα και την προσεγμένη εκτύλιξη της υπόθεσης.

Δυο λόγια ακόμη για την πλοκή του έργου. Όπως είπαμε, τον πλέον κομβικό ρόλο έχει η διαδικασία της αποκάλυψης και της ανατροπής. Ακόμη και περιπτώσεις φαινομενικής τραγικής ειρωνείας τελικά ανατρέπονται. Η συγγραφέας παίζει, σχεδόν σαδιστικά σε κάποια σημεία, με την αγωνία του αναγνώστη και του μεταδίδει έτσι την ένταση των συναισθημάτων των πρωταγωνιστών. Οι αποκαλύψεις και οι αιφνιδιασμοί έρχονται απανωτά, στοιχείο που ευνοείται από μία καλή χρήση αυτού που στον Όμηρο μάθαμε ως «στοιχείο προώθησης του μύθου». Στην τελική εντύπωση του έργου, για τον υποψιασμένο αναγνώστη, μοιάζουν να ακούγονται μαζί ο Μπρεχτ και ο Ίψεν. Ο Γερμανός συγγραφέας για να θυμίζει πως τα παιδιά δεν είναι αυτών που τα γεννάν αλλά αυτών που τα αγαπούν, όπως προκύπτει στον Κύκλο με την Κιμωλία. Και ο Νορβηγός ομότεχνος του, όπως αφήνει να φανεί στον Τζον Γαβριήλ Μπόρκμαν, πως η αγάπη που παίρνουν τα παιδιά από τους γονείς δεν επιστρέφεται κυρίως σε αυτούς, αλλά αποδίδεται στα δικά τους παιδιά.

Το Παν ντ’ επίς είναι ένα πρώτο επιτυχημένο εγχείρημα μίας νέας συγγραφέως. Η Μαντώ Φλώρου ανήκει σε μία γενιά η οποία δοκιμάζεται σε πλήθος πραγμάτων, άλλοτε σοβαρά και δύσκολα, άλλοτε ανόητα και εύκολα, αλλά σπανίως στην συντεταγμένη γραφή. Όταν προκύπτει μία περίπτωση εξαίρεσης, η ενασχόληση με αυτήν είναι χρήσιμη και ίσως κρίσιμη. Η ευθύνη της συνέχειας βαρύνει πάντα τον συγγραφέα, όσο του επιβάλει το προηγούμενο δείγμα γραφής του και η υποδοχή της οποίας έτυχε. Η υποχρέωση να ανακατέψει τα υλικά του, να διευρύνει τις συνταγές του και να μας δώσει ακόμη καλύτερα δείγματα του ταλέντου του. Άλλωστε, για τους ανθρώπους, όπως και για το παν ντ’ επίς, υπάρχουν ατελείωτα μίγματα από μαγικά μπαχάρια και στο τέλος κάθε συνταγή έχει τη δική της διακριτή και ιδιαίτερη γεύση.

Η Αντιτρομοκρατική βασανίζει "κατά λάθος" (!!!) στέλεχος του ΣΥΝ!!!

Το ημερολόγιο γράφει 2011 και όχι 1950!


Δεν θα μας κάνετε να φοβόμαστε να περπατήσουμε στο δρόμο!

Δεν θα μας κάνετε να δειλιάζουμε να δηλώσουμε τις απόψεις και τα φρονήματα μας!

Δεν θα μας αναγκάσετε να σκύψουμε το κεφάλι μπροστά στην τρομοκρατία σας!

Δεν θα μας γυρίσετε στο μετεμφυλιακό κράτος!

Η κρατική τρομοκρατία, η αντιδημοκρατική εκτροπή του ΠΑΣΟΚ, η πιο αυταρχική πραγματικότητα που έχουμε αντιμετωπίσει ποτέ μετά την Μεταπολίτευση γίνεται καθημερινότητα. Μετά την δολοφονική επίθεση σε βάρος της Νεολαίας ΣΥΝ και τον σοβαρότατο τραυματισμό Γραμματέα της Νεολαίας ΣΥΝ και ακόμη ενός μέλους, χτες ήταν σειρά του Δημοσθένη Παπαδάτου - Αναγνωστόπουλου, στελέχους του ΣΥΝ, να καταλάβει από πρώτο χέρι πως σε συνθήκες κρίσης η δημοκρατία και τα δικαιώματα θεωρούνται από όσους κυβερνούν, τρομακτική πολυτέλεια.

Ο Δημοσθένης Παπαδάτος έπεσε θύμα στημένης επίθεσης από την Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία. Όπως κατήγγειλε, με εξαιρετικά εμφανή στο πρόσωπο του τα μεγάλα σημάδια των χτυπημάτων που δέχτηκε από τους αστυνομικούς, χτες το απόγευμα και ενώ περπατούσε σε κεντρικό δρόμο του Βύρωνα, βρήκε μπροστά του μία πεταμένη ταυτότητα. Την σήκωσε για να την παραδώσει στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής και αφού έκανε λίγα βήματα δέχτηκε μεγάλη επίθεση από κουκουλοφόρους αστυνομικούς που τον πέταξαν μέσα σε ένα αυτοκίνητο, τον χτύπησαν βάναυσα, του φόρεσαν κουκούλα για να μην βλέπει και, ενώ κατά τη διάρκεια όλη της διαδρομής τον έβριζαν και απειλούσαν τη ζωή του, τον μετέφεραν στη ΓΑΔΑ! Εκεί βασανίστηκε, χτυπήθηκε και υποχρεώθηκε να παραμείνει εντελώς γυμνός για πολύ ώρα μπροστά σε κουκουλοφόρους αγνώστους, ενώ αστυνομικοί έψαχναν την τσάντα του και κατέγραφαν το περιεχόμενο της. 

Στη συνέχεια, ο Δημοσθένης Παπαδάτος κλήθηκε από αξιωματικό της αντιτρομοκρατικής, όπου του εξηγήθηκε πως έγινε ένα τεράστιο λάθος (!) και πως συνελήφθη επειδή τον μπέρδεψαν (!) με κάποιον ύποπτο για τους Πυρήνες της Φωτιάς. Λες και η Αντιτρομοκρατική είναι κάποια απλή υπηρεσία της Αστυνομίας και μπορεί να κάνει μικρά ανώδυνα λαθάκια!

Αλλά το πράγμα δεν είναι τόσο απλό. Ο αξιωματικός έδειξε στον Δημοσθένη πως το "λάθος" δεν ήταν και τόσο τυχαίο, αφού του επεσήμανε εμμέσως πως οι απόψεις του είναι γνωστές και αυτές είναι ο λόγος της σύλληψης του. Η ερώτηση του αξιωματικού ήταν: "Αν κάποιος είναι εναντίον ενός συστήματος, όταν αυτό το σύστημα τον "τσιμπήσει" μπορεί να το κατηγορήσει για το πως του φέρεται;"

Ο Δημοσθένης Παπαδάτος δεν είναι άγνωστος. Είναι από χρόνια στοχοποιημένος από όλα τα ακροδεξιά sites για την αντιεθνικιστική του δράση και την αρθρογραφία του εναντίον της τρομοϋστερίας και υπέρ των κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων, παρά το ότι ρητά δηλώνει πως αποδοκιμάζει το φαινόμενο της τρομοκρατίας. Έχουν ανεβάσει ακόμη φωτογραφίες του στο internet, ως απειλή για να σταματήσει τη δράση του.

ΗΔΗ, ΤΑ ΠΑΠΑΓΑΛΑΚΙΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ ΕΧΟΥΝ ΠΑΡΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΚΑΙ ΕΠΙΚΕΝΤΡΩΝΟΥΝ ΣΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ ΠΟΥ ΒΡΕΘΗΚΕ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟΣΘΕΝΗ!!!
 

Οι διαρροές της αστυνομίας προς τους δημοσιογράφους λένε πως ο Δημοσθένης είναι μέλος των Πυρήνων, αλλά τον άφησαν διότι δεν είχαν στοιχεία. Αυτή η εξέλιξη αποδεικνύει ξεκάθαρα πως η ιστορία ήταν στημένη! Η ταυτότητα την οποία σήκωσε από το δρόμο, ήταν κλεμμένη εδώ και έξι χρόνια! Τυχαίο;;; Ποιος να την πέταξε, άραγε, στο δρόμο του;;;

Οι δηλώσεις του Πάγκαλου για τις συναναστροφές του ΣΥΝ με τρομοκρατικές ομάδες, αποδεικνύεται πως δεν ήταν μόνο οι υστερίες ενός ανθρώπου με εμμονές, είναι κομμάτι της στρατηγικής έντασης που επιλέγει η κυβέρνηση και τα διάφορα κέντρα εξουσίας. Μας στέλνουν σαφές μήνυμα: "Μην αντιδράτε, μην μιλάτε, θα σας συσχετίσουμε με εγκληματικές ενέργειες και δεν θα ξεμπλέξετε ποτέ! Έχουμε εκπαιδεύσει την κοινωνία να μην αντιδρά σε τέτοια γεγονότα, είστε μόνοι σας!".

Τώρα φαίνονται οι συνέπειες του να κάνουμε εκπτώσεις στα δικαιώματα και τις ελευθερίες μας, προς όφελος, δήθεν, της ασφάλειας μας. Για αυτό έλεγε ο Benjamin Franklin πως "όποιος δέχεται να μειωθεί η ελευθερία του προς όφελος της ασφάλειας του, δεν αξίζει ούτε την ελευθερία, ούτε την ασφάλεια".

Αυτή η ανοχή των πολιτών στη αναστολή βασικών δικαιωμάτων δημιουργεί ένα πεδίο δράσης της εξουσίας απέναντι και σε ενοχλητικές κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις. Ο ΣΥΝ και οι δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς τις προηγούμενες μέρες ήταν στο άνοιγμα των διοδίων και ανέλαβαν μία αντικυβερνητική δράση που κέρδισε την κοινωνική επιδοκιμασία. Την Κυριακή θα είμαστε στην Κερατέα για να συμπαρασταθούμε στον αγώνα των κατοίκων και για να ακυρώσουμε το μεγάλο φαγοπότι του Μπόμπολα που θέλει να πάρει κοψοχρονιά από το κράτος την εκμετάλλευση των σκουπιδιών και να βγάλει δισεκατομμύρια, στερώντας τα από το Δημόσιο. 

Όποιος εμποδίζει την κερδοφορία του μεγάλου κεφαλαίου, όποιος υποστηρίζει την ποιότητα ζωής των πολιτών και μπλοκάρει τη συμπαιγνία κυβέρνησης - επιχειρηματιών μπαίνει στο στόχαστρο. Η Κρίση είναι η ευκαιρία για να μας δείξει η αστική δημοκρατία τα όρια της. Καλή η ελευθερία, καλά τα δικαιώματα, αλλά όχι και να χάνουμε λεφτά και δύναμη!

Αυτές οι εξελίξεις είναι απόρροια της ύπνωσης στην οποία έχει μπει η κοινωνία μέσω του κλίματος τρομοκρατίας. Πάντα πρέπει να φαίνεται κάποιος μεγάλος εχθρός της κοινωνίας, ένα μεγάλο σκιάχτρο για να κρύβει από πίσω του τον πραγματικό εχθρό. Κάποτε ήταν οι Εβραίοι, μετά οι κομμουνιστές, οι μετανάστες, σήμερα όλοι όσοι αντιστέκονται. Ο τρόμος απλώνεται στους πολίτες, και απαιτεί την υποταγή τους. Αν δεν δεχθούμε τη μείωση των δικαιωμάτων μας και των διαμαρτυριών μας, θα μας κατακλύσουν οι τρομοκράτες. Αν δεν δεχθούμε τις μειώσεις των μισθών και των συντάξεων, θα καταρρεύσει η χώρα. Αν δεν στραφούν οι φτωχοί εναντίον των φτωχότερων, θα καταστραφούν και αυτοί.

Το σύστημα μας διδάσκει τον ανταγωνισμό, το αλληλοφάγωμα, την αδιαφορία για τον δίπλα. Όταν όμως αυτός ο δίπλα σέρνεται στις φυλακές, βασανίζεται και του φορτώνεται η ρετσινιά του τρομοκράτη, με σκοπό να τρομοκρατηθεί ο ίδιος και οι συναγωνιστές, τότε το κακό γρήγορα θα χτυπήσει και τη δική μας πόρτα. Ας ετοιμαζόμαστε, γιατί τότε δεν θα έχουμε καμία δικαιολογία.

Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές, δεν μίλησα.

Δεν ήμουν κομμουνιστής.

Όταν ήρθαν για τους σοσιαλδημοκράτες, δεν μίλησα.

Δεν ήμουν σοσιαλδημοκράτης.

Όταν ήρθαν για τους συνδικαλιστές, δεν μίλησα.
Δεν ήμουν συνδικαλιστής.

Όταν ήρθαν για τους Εβραίους δεν μίλησα.

Δεν ήμουν Εβραίος.

Και όταν ήρθαν για εμένα

δεν υπήρχε κανένας πια για να μιλήσει...

Ολόκληρη η Συνέντευξη Τύπου του Δημοσθένη Παπαδάτου:

http://www.syn.gr/gr/keimeno.php?id=21740 

Ενδεικτικά, περιπτώσεις στοχοποίησης του από την ακροδεξια, μέσω της απομόνωσης αποσπασμάτων των άρθρων του και διαστρέβλωσης του νοήματός τους: 

http://www.doumas.gr/article/ithikos-aytoyrgos-o-syn

http://www.metopo.gr/article.php?id=3294 

 http://www.stoxos.gr/2011/01/blog-post_6291.html

http://pentaedron-kafes.blogspot.com/2011/01/blog-post_6151.html 

και η εξευτελιστική, για την ίδια, ανακοίνωση της αστυνομίας, γεμάτη φριχτά ψέματα και αποποίηση των ευθυνών της. Προφανώς ο Δημοσθένης... αυτοτραυματίστηκε!!! Ποιος ξεχνάει άλλωστε την περίπτωση της ζαρντινιέρας;

http://www.hellenicpolice.gr/index.php?option=ozo_content&perform=view&id=4911&Itemid=758&lang=

Το Master Chef: μία εξαίρεση.

Από την αρχή των λεγόμενων talent shows στην ελληνική τηλεόραση (που έχει κάτι λίγα από show και σχεδόν τίποτα από ταλέντο) υπήρχε στις εκπομπές αυτού του είδους μία μεγάλη αντίφαση. Από τη μία, οι παίκτες είχαν έναν πληθωρικό λόγο περί του «εγώ» τους, αφού για να διακριθούν έναντι των αντιπάλων τους έπρεπε να προβάλουν όσο πιο εμφατικά μπορούσαν τα πιο «τηλεοπτικά» (βλέπε, εντυπωσιακά, άνευ λοιπών προσδιοριστικών στοιχείων) χαρακτηριστικά της προσωπικότητας τους, φουσκωμένα στο πολλαπλάσιο για τις ανάγκες των τηλεοπτικών εντυπώσεων. Από την άλλη, υποτάσσονταν πολύ εύκολα σε απαξιωτικά σχόλια διάφορων περιφερόμενων κριτών, εμφανιζομένων ως ειδημόνων, των οποίων η παρουσία είχε μεταξύ άλλων ως σκοπό τη δημιουργία έντασης, την άσκηση ισχυρής πίεσης προς τους παίκτες ακόμη κι αν αυτό τους προκαλούσε το κλάμα, το οποίο, άλλωστε, ουδέποτε απαξιώθηκε ως τηλεοπτικό προϊόν.

Αυτές ήταν οι προσμονές για τη φυσιογνωμία και της εκπομπής Master Chef, όταν το MEGA ανακοίνωσε την αγορά των δικαιωμάτων του project. Ο εξαιρετικά απαιτητικός ρόλος του chef σε μία επαγγελματική κουζίνα, ευνοούσε το στήσιμο ενός σκηνικού έντασης όπως αυτό που περιγράψαμε παραπάνω. Ο chef δεν είναι απλώς ένας μάγειρας, έστω ο καλύτερος της κουζίνας. Είναι ο ενορχηστρωτής, ο εντολέας. Άλλωστε, ο όρος αυτός σε κάποιες γλώσσες σημαίνει και τον αρχηγό και όπως λέγεται συχνά σε αυτόν τον επαγγελματικό χώρο, «η κουζίνα δεν είναι δημοκρατικό μέρος». Οι chef λοιπόν χρειάζονται οργανωτικές και ηγετικές ικανότητες και ευχέρεια στη διαχείριση κρίσεων. Είναι αυτός ο λόγος για τον οποίο έχει κατισχύσει το λανθασμένο κλισέ πως «οι καλύτεροι μάγειρες είναι άνδρες». Προφανώς οι καλύτεροι chef (και όχι απλώς μάγειρες) είναι άνδρες, διότι οι γυναίκες δεν προετοιμάζονται από την κοινωνία, ακόμη και σήμερα, για ρόλους τέτοιων απαιτήσεων με την ίδια ένταση και φυσικοποιημένη επιμέλεια με την οποία προετοιμάζονται οι άνδρες.

Προς έκπληξη μας, τα αναμενόμενα αυτά στοιχεία έλειπαν από το Master Chef. Αντιθέτως, η εκπομπή αποδείκνυε πως διέθετε μία παιδαγωγική μέριμνα, όσο κι αν αυτή η θέση ακούγεται υπερφίαλη. Ούτε οι κριτές ήταν ισοπεδωτικοί, ούτε συγκρούσεις μεταξύ των παικτών υποδαυλίζονταν. Αντιθέτως, πολλά στιγμιότυπα άφηναν να φανεί η μέριμνα στην οποία αναφερθήκαμε. Ίσως στο πιο χαρακτηριστικό (από τα πολλά!) στιγμιότυπο, ένας διαγωνιζόμενος καταθέτει προς κρίση το πιάτο του. «Υπάρχει κάτι που δεν σου αρέσει σε αυτό;», ρωτάται. Απαντάει πως λόγω έλλειψης χρόνου δεν «έστησε» την εμφάνιση του πιάτου του όσο καλά θα ήθελε. Και αντί να εισπράξει, όπως θα αναμένονταν, την μήνη του κριτή, παρέα με διάφορες κραυγές για το πόσο δύσκολο και απαιτητικό είναι το επάγγελμα και πως ο περιορισμένος χρόνος δεν θα αποτελεί δικαιολογία στην επαγγελματική του ζωή, ο κριτής ρωτάει: «Ωραία, αν είχες χρόνο τι θα άλλαζες στο πιάτο σου;». Συγνώμη, αλλά αυτό μου θύμισε τους καλούς καθηγητές μου στο σχολείο, που σε σήκωναν στον πίνακα να λύσεις μια άσκηση, όχι για να σε πιάσουν αδιάβαστο κα να σε βαθμολογήσουν αναλόγως, αλλά για να σου μάθουν να τη λύνεις. Αυτή είναι η παιδαγωγική μέριμνα.

Τυχαία όλα τα παραπάνω; Κάθε άλλο! Ήταν η παραγωγή της εκπομπής που επέτρεψε την ανάπτυξη αυτού του κλίματος. Ρίχνοντας μια ματιά στο αντίστοιχο show του ΑΝΤ1, μπορεί κανείς να καταλάβει πόσο εύκολα θα μπορούσε να στηθεί ένα ανάποδο σκηνικό, με φωνές, υψηλές εντάσεις και κλάματα. Όμως η επιλογή ήταν διαφορετική. Και έπιασε! Και μάλιστα, με τους μόνους όρους που ενδιαφέρουν έναν ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό, αυτούς που αντανακλώνται επί των δεικτών τηλεθέασης. Και να λοιπόν που μέσα από αυτήν την μεγάλη επιτυχία της, η ιδιωτική τηλεόραση εκτέθηκε. Διότι φάνηκε πια πως οι καυγάδες, ο χλευασμός, το τσαλαπάτημα της αξιοπρέπειας και των ονείρων δεν είναι απαραίτητα συστατικό ενός επιτυχημένου, και με αγοραίους ακόμη όρους, τηλεοπτικού προϊόντος. Και αυτό, όπως και να το κάνουμε, είναι κομματάκι αισιόδοξο. Για την αυτογνωσία του μέσου αλλά και ημών ως τηλεθεατών.

Ο Βρετανός Πρετεντέρης.

Στη συνέντευξη που έδωσε ο φοιτητής με το εγκεφαλικό πρόβλημα, ο οποίος ξυλοφορτώθηκε από την αστυνομία στην Αγγλία κατά την διάρκεια διαδήλωσης για την αύξηση των διδάκτρων στα αγγλικά πανεπιστήμια, έπεσε πάνω σε μία αγγλική εκδοχή του Πρετεντέρη. Με το προσεκτικό βρετανικό σφάξιμο με το βαμβάκι (η εξέλιξη μερικών αιώνων κυριολεκτικού σφαξίματος σε διάφορα μήκη και πλάτη της αποικιοκρατούμενης γης, όπου ο ήλιος και το μαχαίρι δεν έδυαν ποτέ!) προσπαθεί να δημιουργήσει την εντύπωση πως η δράση του διαδηλωτή δικαιολογεί τη βίαιη ενέργεια της αστυνομίας. Τον ρωτάει λοιπόν αν κινήθηκε με το καροτσάκι του (!) εναντίον της αστυνομίας. Αργότερα, με αναφορά στα όσα γράφει στο blog του, τον ρωτάει αν νιώθει "επαναστάτης"!

Στην πραγματικότητα βέβαια, απλώς στέλνει το μήνυμα στους υπόλοιπους διαδηλωτές, πως αν βρεθούν στην ίδια θέση θα κατηγορηθούν αμέσως για επίθεση κατά της αστυνομίας και για... σχέδιο ανατροπής του καθεστώτος!

"Το θύμα δεν είμαι εγώ, είναι ο φοιτητής που βρίσκεται στο νοσοκομείο ετοιμοθάνατος από χτύπημα αστυνομικού! Τι θα λέγατε στις ειδήσεις αν αντί για αυτόν ήταν στο νοσοκομείο ένας αστυνομικός ή ο Κάρολος;", ρωτάει ο φοιτητής. Και αμέσως δέχεται την ερώτηση αν πετούσε τίποτα ο ίδιος εναντίον της αστυνομίας!

Σε μία πρώτη ματιά, η αντιμετώπιση που είχε ο τραυματισμένος διαδηλωτής στο τηλεοπτικό στούντιο είναι πολύ πιο σκληρή από αυτή που θα είχε στην ελληνική τηλεόραση. Εδώ η ευαισθησία των πολιτών αλλά και η παραδοσιακή δυσπιστία τους έναντι της αστυνομίας θα επέβαλλε μία άλλου τύπου διαχείριση.  Τουλάχιστον όμως στο BBC ο τραυματίας είχε να αντιμετωπίσει μόνο έναν δημοσιογράφο. 
Ας σκεφτούμε τον ίδιο άνθρωπο, ως αρτιμελή όμως διαδηλωτή, στο δελτίο ειδήσεων του MEGA. ΠΟΣΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΠΕΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟΝ ΔΙΑΚΟΠΤΟΥΝ ΟΙ ΚΡΑΥΓΕΣ ΤΩΝ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΩΝ ΤΟΥ ΔΕΛΤΙΟΥ;;;

Ακύρωση δρομολογίων. Όχι για το λόγο που νομίζετε...!

Πολλά δρομολόγια του ΟΣΕ τις ημέρες των γιορτών ακυρώνονται. Όχι λόγω απεργιών ή στάσεων εργασίας. Τα ακυρώνει και τα καταργεί η ίδια η διοίκηση του ΟΣΕ, στο πλαίσιο της... "εξυγίανσης" του οργανισμού!

Άντε Ελληνάρες επιβάτες, που τόσα χρόνια κάνετε γιορτές στα σπίτια σας επειδή οι υπάλληλοι του ΟΣΕ γιορτάζουν μακρυά από τα δικά τους, για να σας μεταφέρουν με ασφάλεια. Γκρινιάξτε τώρα για τις... απεργίες!!! Δεν πειράζει, κάντε Χριστούγεννα μέσα στα ΚΤΕΛ!

Η Δημοκρατία στα χέρια μας!

Το Υπουργείο "Προστασίας του Πολίτη" (τι ευφημισμός!!!) δεν έχει πάρει ακόμη θέση για τον ξυλοδαρμό και τραυματισμό του Γραμματέα της Νεολαίας ΣΥΝ και του δεύτερου μέλους της Οργάνωσης!

Η Ελληνική Αστυνομία, εκδίδει μία απόφαση - μνημείο διαστρέβλωσης της αλήθειας και συσχετίζει τη συγκέντρωση αλληλεγγύης προς τους 45 συναδέλφους μας που συνελήφθησαν "στο σωρό" στις πορείες της Δευτέρας, με μία συγκέντρωση για τους 6 κατηγορούμενους για συμμετοχή σε τρομοκρατικές οργανώσεις, που πραγματοποιήθηκε ΔΥΟ ΩΡΕΣ ΠΡΙΝ (!) και ΣΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΚΤΙΡΙΟ! 

http://astynomia.gr/index.php?option=ozo_content&perform=view&id=4735&Itemid=528&lang

Το ψέμα έσπευσαν να αναπαράγουν (λίγο πιο... έντεχνα) φιλοκυβερνητικές φυλλάδες, όπως τα ΝΕΑ: http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artid=4607956

Και τέλος, ο Άδωνις Γεωργιάδης, χωρίς να βρει μία λέξη συμπάθειας για τα θύματα της Αστυνομικής βίας, τους χαρακτηρίζει "κάφρους που καταστρέφουν τα πανεπιστήμια" και δηλώνει περήφανος που "οι ήρωες των ΜΑΤ" ζητωκραυγάζον υπέρ του το βράδυ της Δευτέρας!!!

Επίσης, μας λέει πως είναι "μεγάλο πολιτικό θέμα" το ότι η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Ηρώ Διώτη βρέθηκε στα Δικαστήρια. Προφανώς το ότι οι "ηρωικοί άνδρες των ΜΑΤ" πήγαν να σκοτώσουν δύο νέα παιδιά, δεν είναι μεγάλο πολιτικό θέμα!!!

Πάρτε δώρο και ένα βιντεάκι, με τους ήρωες των ΜΑΤ να προσπαθούν ουρλιάζοντας να διώξουν από το χώρο των δικαστηρίων τους δύο βαριά χτυπημένους, προφανώς για να μην καταγραφεί πως τραυματίστηκαν μέσα στα Δικαστήρια, από τους γεναίους της Αστυνομίας!!!

Και ρεπορτάζ της ΑΥΓΗΣ με ανατριχιαστικές μαρτυρίες μελών της Νεολαίας ΣΥΝ που βρέθηκαν στα Δικαστήρια:
http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=586532

 Η προσβολή της Δημοκρατίας δεν έχει πάτο! Εμείς είμαστε αυτοί που θα την υπερασπιστούμε. Η κατάπτωση των Δικαιωμάτων δεν θα σταματήσει χωρίς το λαό στους δρόμους. Όλα εξαρτώνται από εμάς! Δεν θα τους αφήσουμε να μας τσακίσουν τις ζωές! Η Δημοκρατία, τα κοινωνικά και τα εργατικά δικαιώματα κατακτήθηκαν με αγώνα και με αίμα. Δεν θα μας τα πάρουν μέσα σε μια νύχτα. Δεν τους χαρίζουμε τις ζωές μας. Θα τους χαρίσουμε μόνο τους εφιάλτες τους!

Εμπρός λαέ, μη σκύβεις το κεφάλι...

Τραυματίας από αστυνομικό ο Γραμματέας της Νεολαίας ΣΥΝ!!!

Πριν από λίγο, κατά τη διάρκεια ειρηνικής συγκέντρωσης στα Δικαστήρια της Αθήνας για συμπαράσταση προς τους συλληφθέντες της χθεσινής πορείας, οι αστυνομικές δυνάμεις χτύπησαν βάναυσα χωρίς την παραμικρή πρόκληση τους συγκεντρωμένους. Μεταξύ τους και ο Γραμματέας της Νεολαίας ΣΥΝ και μέλος του Manifesto, Νάσος Ηλιόπουλος, μεταπτυχιακός φοιτητής του Παντείου, χτυπημενος βάρβαρα στο κεφάλι από γκλοπ !!!!!!!!! Το χτύπημα ήταν πολύ σοβαρό, ο Νάσος δεν μπορούσε να σηκωθεί! Διακομίστηκε επειγόντως στο Γενικό Κρατικό! Η κυβέρνηση διατάζει και η αστυνομία εκτελεί, όποιος αντιστέκεται είναι εχθρός, αυτή η Δημοκρατία είναι για τα σκουπίδια!!!

Η φασιστική πρακτική της αστυνομίας δεν είναι αυτόνομη. Είναι κατόπιν κυβερνητικής εντολής. Το δείχνει η διαρκής επανάλειψη τέτοιων γεγονότων! Μετά το χτεσινό όργιο καταστολής, και την επίθεση σε βάρος των διαδηλωτών στις πορείες μνήμης και εξέγερσης για τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, με τα γκλοπ, τα χημικά, τις χειροβομβίδες κρότου-λάμψης που πετάγονταν μέσα στον κόσμο και βγάζαν φλόγες από παντού, η κυβέρνηση και η αστυνομία έδειξαν πως δεν έχουν καμία σχέση με τη Δημοκρατία και τα Δικαιώματα. Η εντολή προς την αστυνομία ήταν σαφής: "Τρομοκρατήστε τους, κάντε τους να μην ξανακατέβουν σε πορεία!!!".

Μετά την πορεία, τα γραφεία της Νεολαίας ΣΥΝ στην Αθήνα δέχτηκαν επίθεση διαδοχικά από δύο διμοιρίες των ΜΑΤ που προσπάθησαν να εισβάλουν στο χώρο, εγκλωβίζοντας μέσα μέλη της Οργάνωσης. Οι άνδρες των ΜΑΤ με χυδαίο υβρεολόγιο απευθύνθηκαν στα μέλη της οργάνωσης που βρίσκονταν στον πρώτο όροφο των γραφείων, λέγοντάς  τους ότι θα βρεθούν στη θέση του δολοφονημένου Αλέξανδρου, ότι «θα έχουμε και άλλον 15 χρόνο νεκρό”, κλώτσαγαν την πόρτα και χτυπούσαν τα κουδούνια ουρλιάζοντας ότι θα “ανέβουν πάνω και θα κάνουν τη γιάφκα(!) λίμπα”, κραύγαζαν “Ζήτω ο Άδωνις Γεωργιάδης” και εθνικιστικούς ύμνους. Το ίδιο σκηνικό ακολούθησε και μετά την αλλαγή βάρδιας, με την νέα διμοιρία να συνεχίζει από εκεί που άφησε η προηγούμενη, φανερώνοντας ότι δεν πρόκειται απλώς για κάποιους… «θερμοκέφαλους» αλλά για την τακτική που συνειδητά επέλεξε η αστυνομική και πολιτική ηγεσία να ακολουθήσει.

Δεν έχουμε καταλάβει σε τι κατάσταση ζούμε, τι έρχεται. Δεν έχουμε καταλάβει σε τι σημείο θα φτάσει ο κρατικός αυταρχισμός για να υπερασπίσει τα συμφέροντα των κυρίαρχων κοινωνικών ελίτ. Στην Ισπανία ο στρατός καταλαμβάνει τον εναέριο χώρο και σπάει απεργίες. Η αντιδημοκρατική εκτροπή των σύγχρονων ευρωπαϊκών δημοκρατιών είναι τεράστια. Καταργούνται τα Συντάγματα, το δικαίωμα της απεργίας και της διαδήλωσης. Όποιος αντιστέκεται τσακίζεται για να βγει από τη μέση.

Όλοι στους δρόμους! Όλοι μπροστά να μη μας τσακίσουν τις ζωές!

Μνημόνιο και σκουπίδια!

Αυτοί που έλεγαν πως οι δημοτικές εκλογές δεν αφορούν το Μνημόνιο, αλλά το ποιος θα μας μαζεύει τα σκουπίδια, ας βάλουν τώρα τα κοστούμια τους κι ας πάνε να τα μαζέψουν. Γιατί τα σκουπίδια στους δρόμους γίνονται βουνά, όχι επειδή υπάρχει κάποιος κακός διαχειριστής των υπηρεσιών καθαριότητας, αλλά επειδή λόγω Μνημονίου απολύθηκαν οι μισοί υπάλληλοι!!! Λοιπόν;;;

Και... φαίνεται πως το Κολωνάκι είναι ξεχωριστός Δήμος. Εκεί τα σκουπίδια έχουν μαζευτεί!!!
 
Γελοία Ελλάδα του 2010...

Ξεφτίλα για Δημαρά!!!

Την προηγούμενη εβδομάδα, ο Στέλιος Κούλογλου έγραψε στο TVXS πως στη μάχη για την Περιφέρεια Αττικής προηγείται η... σκιά του Γιάννη Δημαρά! Ο υπαινιγμός ήταν σαφής και αφορούσε την ελάχιστη παρουσία του πρώην βουλευτή του ΠΑΣΟΚ στα ΜΜΕ, γεγονός που λογικά προκαλεί απορία για την αιτία αυτής της απροσδόκητης και ασυνήθιστης προεκλογικής αποχής από τη δημοσιότητα.

Μπορούσαμε να κάνουμε κάποιες εικασίες. Όπως, για παράδειγμα, πως ο κ. Δημαράς θα δυσκολευόταν να εξηγήσει πως ένας βουλευτής ψηφίζει "παρών" στο Μνημόνιο αλλά "υπέρ" στο ασφαλιστικό νομοσχέδιο και τον Καλλικράτη καθώς και στα μέτρα επικαιροποίησης του Μνημονίου. Όπως επίσης, πως δεν θα μπορούσε να κρύψει την ένδεια θέσεων που χαρακτηρίζει την παράταξη του. Τέλος, πως δεν θα μπορούσε να παράσχει καμία πειστική εξήγηση για την παρουσία σε θέσεις-κλειδιά του ψηφοδελτίου του (π.χ. υποψήφιος αντιπεριφερειάρχης) στενών συνεργατών και στελεχών του υπο συγκρότηση κόμματος της (ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΡΙΑΣ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ!) Ντόρας Μπακογιάννη.

Την προηγούμενη εβδομάδα όμως, στους παραπάνω λόγους προστέθηκε άλλος ένας. Ο Γιάννης Δημαράς σε συνέντευξη του στο ραδιοφωνικό σταθμό "Στο Κόκκινο, 105.5 FM" επιβεβαίωσε όλα τα παραπάνω. Χαρακτηριστική της αμηχανίας του είναι η απάντηση του στην ερώτηση "Τι θα κάνετε ως Περιφερειάρχης για να αντιμετωπίσετε το Μνημόνιο". Η νεφελώδης απόκριση του, "Θα κάνω ό,τι μπορώ, επειδή είμαι εναντιον του Μνημονίου", χωρίς να λέει τίποτα λέει τα πάντα. 

Φάνηκε όμως, πως ο άνθρωπος δεν μπορεί να διαχειριστεί τί-πο-τα! Η στάση του απέναντι στους δημοσιογράφους όταν του επεσήμαιναν πως δεν απαντά στα ερωτήματα τους ήταν να τους κατηγορήσει για κομματικούς εγκάθετους! Η ψυχραιμία του ήταν χαμένη από τα πρώτα λεπτά της συνέντευξης. Το ίδιο όμως και η νηφαλιότητα του!!! Γιατί τα γελάκια που ξαφνικά αδυνατεί να συγκρατήσει ο κ. Δημαράς, ο χωρίς ειρμό λόγος του και η αγένεια του έναντι των δημοσιογράφων δείχνουν πως μάλλον δεν βγήκε... "στεγνός" στη συνέντευξη!

Ακούστε και κρίνετε. ΠΟΣΟ ΜΑΤΑΙΟ ΕΙΝΑΙ ΑΡΑΓΕ ΤΟ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΝΑ ΠΡΟΒΛΗΘΕΙ ΑΥΤΗ Η ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΗΜΑΡΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΑΠΟ ΤΑ ΚΥΡΙΑΡΧΑ ΜΜΕ;;;






Πάρτε και bonus άλλο ένα βιντεάκι, με συνέντευξη του Γιάννη Δημαρά στο MEGA, όπου ως γνήσιος... αντιμνημονιακός, δηλώνει πλήρη υποστήριξη στο Γ. Παπανδρέου και πως το... ΠΑΣΟΚ θα σώσει τη χώρα!

Πόσο πιο μεγάλη κοροϊδία μπορεί να υπάρξει;;; Πόσο πιο ηλίθιος λαϊκισμός;;;

Για αυτό υπάρχει η γροθιά στο σήμα της ΠΑΣΠ;;;!!!

Π.Α.Σ.Π.: 

Πανελλήνια Αγωνιστική Σπουδάζουσα Παράταξη.

Σε τι... αγώνες αναφέρονται όμως οι "συνάδελφοι"; 

Πάλης;
Πυγμαχίας;

Πάντως όχι σε πολιτικούς αγώνες! Γιατί οι τραμπουκισμοί της ΠΑΣΠ ΑΣΟΕΕ προς συναδέλφους τους μέλη της ΑΡΕΝΑ (Αριστερή Ριζοσπαστική Ενότητα ΑΣΟΕΕ) ό,τι πιο πολιτικό θυμίζουν είναι οι "αγώνες" της ΕΚΟΦ και λοιπών παρακρατικών στοιχείων των δεκαετιών του '50 και του '60, όταν το κράτος της Δεξιάς είχε αποφασίσει πως δεν θα αφήσει τους αριστερούς να σπουδάσουν και προσπαθούσε να τους πετάξει έξω από τα πανεπιστήμια με τη βία.

Αυτές τις λαμπρές παραδόσεις ζήλεψαν η ΠΑΣΠ. Την περασμένη Τετάρτη, τα μέλη της ΑΡΕΝΑ έκαναν ανακοινώσεις στα αμφιθέατρα της ΑΣΟΕΕ καλώντας τους/ις φοιτητές/τριες σε Γενική Συνέλευση. Η ηγεσία της ΠΑΣΠ ήξερε πως στη Συνέλευση θα βρεθεί μπροστά στην ανάγκη να τοποθετηθεί ενώπιον των φοιτητών για τα μέτρα του ΠΑΣΟΚ, και έτσι θα αποκαλύπτονταν η διπρόσωπη τακτική της, από τη μία να πουλάει ένα αριστερό (...) προφίλ και από την άλλη να είναι ισχυρό κομμάτι του "συστήματος ΠΑΣΟΚ". Απείλησε λοιπόν τους συνδικαλιστές της ΑΡΕΝΑ πως αν συνέχιζαν τα καλέσματα θα τους... έδερναν! Η ΑΡΕΝΑ φυσικά αγνόησε τις απειλές τους και οι περήφανοι... σοσιαλιστές της ΠΑΣΠ πραγματοποίησαν την απειλή τους!

Δεν χρειάζονται πολλά περισσότερα για να διαπιστώσει κανείς πως οι πολιτικές ομοιότητες του ΠΑΣΟΚ με τη ΝΔ εκτείνονται σε όλα τα επίπεδα των πολιτικών πρακτικών και βεβαίως και στις φοιτητικές τους παρατάξεις. Η ΠΑΣΠ στις σχολές που έχει την πλειοψηφία, προσπαθεί να διατηρήσει την εξουσία της με τους όρους της ΔΑΠ! Με πάρτυ και life style απολίτικη παρουσία και όταν αυτό δεν αρκεί με απειλές και ξυλοδαρμούς! 

Τα ελληνικά πανεπιστήμια δεν πέταξαν έξω το σπουδαστικό τμήμα της Ασφάλειας για να το αντικαταστήσουν νέοι χωροφύλακες της πολιτικής ζωής τους. Οι πρακτικές της ΠΑΣΠ ΑΣΟΕΕ είναι γνωστές και γεγονότα σαν αυτό είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου. Αυτά τα παγόβουνα, είναι όμως πάντα επικίνδυνα για δημοκρατικά... ναυάγια!

H ηθοποιός Μαρία Κανελοπούλου για τον Άγιο Παντελεήμονα.

Η Μαρία Κανελοπούλου, ηθοποιός και κάτοικος του Αγίου Παντελεήμονα γίνεται η φωνή των δημοκρατών πολιτών της περιοχής. Δείχνει μία άλλη πλευρά της κοινωνίας, το δρόμο για να σπάσει το βασικό μέσο κοινωνικής επιβολής,  δηλαδή ο φόβος που κυριεύει μετανάστες και Έλληνες και θρέφει την ακροδεξιά, επιτρέποντας της να στρατολογεί παιδιά στα σχολεία της περιοχής. Και γνωρίζοντας τη σχέση της ακροδεξιάς με τη στρατιωτική κουλτούρα, ο όρος "στρατολόγηση" γίνεται δυστυχώς κυριολεκτικός...

Η ΟΝΝΕΔ... ανακαινίζεται!

Η οργάνωση νέων της Νέας Δημοκρατίας, η ΟΝΝΕΔ, αυτές τις μέρες διεξάγει έναν διαγωνισμό για την επιλογή του νέου σήματος της. Τα προτεινόμενα σήματα βρίσκονται όλα εδώ: http://logo.onned.gr/

Θα δείτε πως η πρωτοτυπία δεν είναι το δυνατό σημείο των μελών της ΟΝΝΕΔ.

Να τι μας θυμίζουν κάποια από τα σήματα:

Διαφημίσεις Κολλεγίων:

Εταιρεία κινητής τηλεφωνίας: 

Εταιρίες καυσίμων:

Bloco της Αριστεράς (Πορτογαλία):

Αριθμομαντεία:

 

Αλυσίδα Σουπερμάρκετ:

Siemens (είπαμε ρε παιδιά!!! Ποιος τη χρηματοδοτεί την καμπάνια;)

ΕΥΔΑΠ: 

 

Εταιρία Ύδρευσης Θεσσαλονίκης:

Και εδώ κάποιοι δεν καταφέρνουν να συγκρατηθούν και καρφώνονται...

Άντε, και καλά αποτελέσματα!

Κατέρρευσε ο μύθος για τους δημοσίους υπαλλήλους!

"Τα κρατικά μισθολογικά έξοδα φταίνε για την κρίση!"


"Οι δημόσιοι υπάλληλοι φταίνε, που γονατίζουν το κράτος για να τους πληρώνει!"


"Δεν υπάρχει χώρα στον κόσμο με τόσους δημοσίους υπαλλήλους!"
 "Να καταργηθεί η μονιμότητα"


Να πουληθούν όλα, ένα νοσοκομείο το μήνα θα χτίζουμε με τα λεφτά που θα κερδίσουμε!"


Όλα τα παραπάνω, και άλλα πολλά, είναι φράσεις που αναπαράγουν κάποια από τα κυρίαρχα στερεότυπα αναφορικά με την συγκρότηση της ελληνικής οικονομίας. Η ιδιαιτερότητα είναι πως η οικονομική κρίση και η επικοινωνιακή της διαχείριση από την κυβέρνηση, του επιχειρηματικούς κύκλους και τα φιλικά τους ΜΜΕ κατάφεραν μέσω της καλλιέργειας κλίματος πανικού να προσδώσουν νέα δυναμική σε αυτές τις πεποιθήσεις.


Για να ενισχύσει αυτές τις τάσεις, η κυβέρνηση διέταξε την αυτοαπογραφή όλων όσων μισθοδοτούνται από το δημόσιο (προσοχή, όχι όλων των "δημοσίων υπαλλήλων", έχει διαφορά!), προκειμένου να φανεί πως είναι τόσοι πολλοί και αχαρτογράφητοι που ούτε η κυβέρνηση δεν τους ξέρει, αλλά ταυτοχρόνως να δείξει και μία διάθεση νοικοκυρέματος.


Τι κατάφερε να αποδείξει; Το ακριβώς αντίθετο! Οι μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι είναι 400 χιλιάδες! Η κυβέρνηση για λόγους εντυπώσεων τους αθροίζει με τους διάφορους συμβασιούχους, ωρομίσθιους, εποχικούς (ακόμα και αυτούς που οι συμβάσεις τους έληγαν την επόμενη εβδομάδα!!!) - όλους δηλαδή τους μισθοδοτούμενους, που λέγαμε πριν, οι οποίοι σήμερα είναι, αύριο δεν είναι στο Δημόσιο! - προκειμένου να εμφανίσει τα νούμερα μεγαλύτερα και έτσι φτάνει στον συνολικό αριθμό των 750.000, εκ των οποίων οι 175 χιλιάδες είναι ένστολοι!


Ερώτημα πρώτο: Ήταν πραγματικά απαραίτητη η απογραφή; Η Ελευθεροτυπία σε αφιέρωμα της (δείτε το εδώ: http://gatos-mavros.blogspot.com/2010/03/blog-post_25.html) είχε αποδείξει πριν από τα Χριστούγεννα πως το σύνολο των μισθοδοτούμενων από το Δημόσιο ήταν περίπου όσα έβγαλε η απογραφή (741.000 τους είχε υπολογίσει) αλλά και πως σε σχέση με άλλες χώρες της Ε.Ε. (Γαλλία, Βρετανία, Δανία), το ποσοστό τους ως προς τον συνολικό πληθυσμό ήταν μικρότερο!!! Ειδικότερα, η αναλογία των δημοσίων υπαλλήλων και του μισθολογικού τους κόστους στην Ελλάδα είναι σχετικά χαμηλή για τα δεδομένα της Ε.Ε.!!!


Ερώτημα δεύτερο: Αφού το επιχείρημα περί του δήθεν "παγκόσμιου φαινομένου" των "εξοργιστικά υπεράριθμων" δημοσίων υπαλλήλων κατέρρευσε, μήπως να δούμε κάτι άλλο; Όπως δείξαμε, οι ένστολοι υπάλληλοι είναι 175.000, δηλαδή  23% των υπαλλήλων και 1,6% του συνολικού πληθυσμού της χώρας (σε κάθε 62 κατοίκους της χώρας ο ένας είναι ένστολος!!!) πραγματικά μεγάλο ποσοστό για μία χώρα της Ε.Ε. Όσοι λοιπόν μιλάνε για την ανάγκη μείωσης των δημοσίων υπαλλήλων, εννοούν και τους ένστολους; Γιατί οι στρατιωτικοί εξαιρούνται από τις ρυθμίσεις για την ηλικία συνταξιοδότησης; Γιατί αυξάνονται οι δυνάμεις της αστυνομίας με ομάδες "Δίας"; Ε, κύριοι του ΠΑΣΟΚ; Ε, κύριε Καρατζαφέρη;


Ερώτημα τρίτο: Και αφού η κυβέρνηση κατάφερε να αυτοαποκαλυφθεί, μήπως από την μανιώδη προσπάθεια να πέσουν τα βάρη στους υπαλλήλους φαίνεται και η πραγματική αιτία της κρίσης; Μήπως για την κρίση φταίνε οι τεράστιες φοροαπαλλαγές του κεφαλαίου (20% από 45% μέσα σε δέκα χρόνια!!!); Μήπως φταίει η φοροδιαφυγή και η εισφοροδιαφυγή του μεγάλου κεφαλαίου που έχει γονατίσει δημόσια και ασφαλιστικά ταμεία; Μήπως η μείωση μισθών και οι απολύσεις προκαλούν ακόμη μεγαλύτερη ύφεση; Πως μπορεί να στηριχθεί η οικονομία, η αγορά, η κατανάλωση παρά από ανθρώπους με σταθερό εισόδημα;;; Εκτός αν το σχέδιο για να βγούμε από την κρίση είναι να διορθωθούν τα λογιστικά του κράτους αλλά να τσακιστούν οι οικονομίες των οικογενειών! Κάτι δηλαδή σαν αυτό που είχε κάνει ο Τσαουσέσκου, εξαφανίζοντας όλο το δημόσιο χρέος της Ρουμανίας μέσα σε έναν χρόνο, αλλά οι Ρουμάνοι έζησαν στην ανέχεια, τρώγοντας ίσα-ίσα για να διατηρηθούν στη ζωή!!! Βεβαίως, αν υπήρχαν τότε οι εταιρείες αξιολόγησης, θα έβαζαν στον Τσαουσέσκου "άριστα"!

Και για το κλείσιμο, πάρτε και έναν συγκριτικό πίνακα από μία έκθεση του ΟΑΣΑ του 2009!

Όταν μας φταίει ο γάιδαρος, καλό είναι να μην χτυπάμε το σαμάρι. Ιδίως, εφόσον ανακαλύψουμε πως το σαμάρι είμαστε τελικά εμείς!